top of page

අප වඩාත්ම හොඳින් ඉගෙන ගන්නේ කෙසේද?

සාක්ෂි ඉතා පැහැදිලියි — එයින් පෙන්වා දෙන්නේ සෑම දරුවෙකුටම සහ සෑම පවුලකටම වඩාත් කාරුණික මෙන්ම ප්‍රබල ඉගෙනුම් ක්‍රමවේදයක් පවතින බවයි. මට ප්‍රශ්නයකින් ආරම්භ කිරීමට ඉඩ දෙන්න. ඔබ කවදා හෝ කිසියම් දෙයක් වෙනුවෙන් දැඩි ලෙස මහන්සි වී පාඩම් කර තිබෙනවාද? — එක දිගට පන්තිවල වාඩි වී සිටීම, එකම පිටුව නැවත නැවතත් කියවීම — නමුත් තවමත් ඔබේ මතකයේ කිසිවක් රැඳෙන්නේ නැති බවක් ඔබට දැනී තිබෙනවාද? ඔබ ශිෂ්‍යයෙක් හෝ ශිෂ්‍යාවක නම්, ඔබට ඒ හැඟීම හොඳින්ම හුරුපුරුදු ඇති. දිගු පැය ගණනක් වෙහෙසීම. අධික විඩාව. අන් සියල්ලන්ටම වැටහෙන නමුත් තමන්ට පමණක් එය නොවැටහෙනවාදෝ කියා සිතෙන නිහඬ බිය. ඔබ මව්පියන් කෙනෙකු නම්, ඔබ මෙහි වෙනත් පැත්තක් දන්නවා ඇති. ඔබේ දරුවා රෑ බෝ වනතුරු පාඩම් කරන දෙස ඔබ බලා සිටිනවා. සෑම විභාගයකටම පෙර ඔවුන් විඳින මානසික පීඩනය ඔබ දකිනවා. එවිට, "ඇත්තටම මේ සියලු පීඩනයන්ගෙන් ප්‍රතිඵලයක් ලැබෙනවාද? ඉගෙනීම කියන්නේ ඇත්තටම මේ වගේ පීඩාකාරී විය යුතු දෙයක්ද?" කියා ඔබේ හදවතින්ම ප්‍රශ්න කෙරෙනවා ඇති. මට ඔබට බලාපොරොත්තු සහගත යමක් කියන්නට අවශ්‍යයි. ඒ හැඟීම ඔබේ වැරැද්දක් නෙවෙයි. මීට වඩා බොහෝ සෙයින් හොඳ ක්‍රමයක් තිබෙනවා. වසර ගණනාවක සිට ලැබෙන සාක්ෂි මඟින් අප ඒ බව හොඳින්ම දන්නවා.

ශිෂ්‍ය කේන්ද්‍රීය ඉගෙනුම
Infographic of student-centric learning: student taps tablet between Active Exploration, Personalized Paths, and Facilitated Mastery.

වරද ඔබේ නෙවෙයි, ක්‍රමවේදයයි

මෙන්න මුලින්ම තේරුම් ගත යුතු දේ. ඉගෙනීම අපහසු සහ බරක් ලෙස දැනෙන විට, සාමාන්‍යයෙන් එහි ගැටලුව තිබෙන්නේ ශිෂ්‍යයා ළඟ නෙවෙයි. එය උත්සාහයේ අඩුවක් හෝ දක්ෂතාවයේ අඩුවක් නෙවෙයි. එය ක්‍රමවේදයේ වැරැද්දක්. අපෙන් බොහෝ දෙනෙකුට ඉගෙන ගැනීමට කියා දී තිබෙන්නේ එක තැනක නිශ්ශබ්දව වාඩි වී, පවසන දේ ධාරණය කර ගැනීමටයි. ගුරුවරයාට සවන් දෙන්න. සටහන් පිටපත් කරගන්න. විභාගය වෙනුවෙන් කටපාඩම් කරන්න. එය බැලූ බැල්මට ඉගෙනීමක් ලෙස පෙනෙන්නට පුළුවන්. නමුත් බොහෝ දෙනෙකුට, බොහෝ අවස්ථාවලදී, එයින් සාර්ථක ප්‍රතිඵල ලැබෙන්නේ නැහැ. මෙය හුදෙක් පෞද්ගලික මතයක් නෙවෙයි — අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රය තුළ වඩාත්ම සූක්ෂ්ම ලෙස අධ්‍යයනයට ලක් වූ ප්‍රශ්නවලින් එකක්.


එසේ නම්, අප වඩාත්ම හොඳින් ඉගෙන ගන්නේ කෙසේද?


ලොව පුරා සිටින මිලියන සංඛ්‍යාත සිසුන් ඇසුරින් ඔප්පු වී ඇති මෙයට ඇති පිළිතුර ඉතාමත් සරලයි. අප වඩාත්ම හොඳින් ඉගෙන ගන්නේ ක්‍රියාවෙන්. එනම් සක්‍රීයව සිතීමෙන්, උත්සාහ කිරීමෙන්, වැරදීම් සිදු කර ඒවා නිවැරදි කරගැනීමෙන් මිස, නිහඬව වාඩි වී යමක් ලබා ගැනීමෙන් පමණක් නෙවෙයි.

මෙහි ඇති දත්තයන් අපට සුළුකොට තැකිය නොහැකියි:

  • හුදෙක් සවන් දෙනවා වෙනුවට සක්‍රීයව ඉගෙන ගන්නා විට, පන්තියේ මැද මට්ටමේ (සිසුන් සියයකගෙන් 50 වැනි ස්ථානයේ) සිටින ශිෂ්‍යයෙකු පන්තියේ ඉහළ මට්ටමකට (68 වැනි ස්ථානය දක්වා) පැමිණෙනවා. ශිෂ්‍යයා ඒ කෙනාමයි. මොළයත් ඒකමයි. නමුත් ක්‍රමවේදය වඩාත් සාර්ථකයි.

  • නිෂ්ක්‍රීය, දේශන ශෛලියේ ඉගෙනුම් ක්‍රමවේදයන් යටතේ ඉගෙන ගන්නා සිසුන් විභාග අසමත් වීමේ සම්භාවිතාව 1.5 ගුණයකින් වැඩියි. එක් මහා පරිමාණ පර්යේෂණයකදී හෙළි වූයේ, ඉගෙනුම් ක්‍රියාවලිය සක්‍රීය කිරීමෙන් පමණක්, අසමත් වීමේ ප්‍රතිශතය 34% සිට 22% දක්වා අඩු කරගත හැකි වූ බවයි.

  • තවද, මේ ක්‍රමයෙන් ඔබ ඉගෙන ගන්නා දේ සැබෑ ලෙසම වැටහෙනවා වගේම මතකයේ රැඳෙනවා; මිස විභාගයට පෙරදා රාත්‍රියේ කටපාඩම් කර සති අන්තය වන විට අමතක වී යන එකක් නෙවෙයි.


    පර්යේෂකයන් සොයාගත් තවත් එක් සුවිශේෂී කරුණක් තිබෙනවා. තරුණ දරුවෙකුගේ සාර්ථකත්වය පිටුපස ඇති ප්‍රබලම ශක්තිය ගුරුවරයෙක්, පෙළපොතක් හෝ උපකාරක පන්තියක් නෙවෙයි. එය දරුවාට තමන්ගේ ඉගෙනීමේ හැකියාව කෙරෙහි ඇති ස්වයං විශ්වාසයයි. තරුණ දරුවෙකු තමන්ගේ ඉගෙනීම තමන් සතු කරගෙන, තමන්ට වර්ධනය විය හැකි බව විශ්වාස කරන විට, සියල්ල වෙනස් වෙනවා. පර්යේෂකයන් මෙය ඉතා සෘජුව ප්‍රකාශ කරනවා: සක්‍රීය සහ නිෂ්ක්‍රීය ඉගෙනීම අතර ඇති පරතරය කෙතරම් විශාලද යත්, මෙය ඖෂධයක් සේ සැලකුවහොත්, මිනිසුන්ට තවදුරටත් පැරණි ඖෂධය ලබා දීම සදාචාරාත්මකව වැරදි සහගත ක්‍රියාවක් ලෙස සැලකෙනු ඇත.


එසේ නම් අප තවමත් පැරණි ක්‍රමයටම ඉගෙන ගන්නේ ඇයි?


අප වසර දශකයකට වැඩි කාලයක සිට මේ බව දැන සිටියත්, තවමත් පැරණි ක්‍රමයටම කටයුතු කරන්නේ ඇයි? ශ්‍රී ලංකාවේ අපිට නම් මෙයට හේතු ඉතා සමීපයි. අපේ මුළු අධ්‍යාපන පද්ධතියම යොමුවී තිබෙන්නේ එකම එක විභාගයක් සහ එකම Z-ලකුණක් වෙතයි. ඒ නිසා අපි සවස් කාලය උපකාරක පන්තිවලින් පුරවනවා, පසුගිය විභාග ප්‍රශ්න පත්‍ර කටපාඩම් කරනවා, සහ දින දර්ශනයේ ඇති එක් දිනයක් වෙනුවෙන් සියල්ල ඔළුවට ඔබාගෙන ඉන් සුළු වේලාවකට පසු ඒවා අමතක කර දැමීමට අපේ දරුවන්ට කියා දෙනවා. සරලවම කිවහොත්, අප නිර්මාණය කර තිබෙන්නේ 'වැටහීම' වෙනුවට 'විභාග සමත්වීම' අගය කරන පද්ධතියක්. මෙහිදී කිසිවෙකුට වැරදි පැටවිය නොහැකියි. අපේ මව්පියන් ඔවුන්ට උරුම වූ පද්ධතිය තුළ උපරිමය කළා, අපිත් කරන්නේ එයමයි. නමුත් සාක්ෂි මඟින් පෙන්වා දෙන පරිදි, අපේ දරුවන්ට ඉගෙනීමට සලස්වා තිබෙන්නේ ඉගෙනීම සඳහා අවම ඵලදායීතාවක් ඇති ක්‍රමවේදයෙන් බව දැන් අපට පැහැදිලියි — ඒ වගේම එය ඔවුන්ට විශාල මානසික පීඩනයක්, ආතතියක් සහ සතුටක් නොමැති නිදි නැති රාත්‍රීන් උරුම කර දෙනවා. ඇත්තම කතාව නම්, වඩාත්ම වැදගත් වන්නේ පන්තියක වාඩි වී සිටින පැය ගණන නොව, ශිෂ්‍යයෙකු තමන් වෙනුවෙන් සක්‍රීයව සිතීමට වැය කරන පැය ගණනයි.


සුභ ආරංචිය: රැල්ල වෙනස් වෙමින් පවතී


බලාපොරොත්තු සහගත කොටස මෙන්න. වෙනස පැමිණෙමින් තිබෙනවා, එය නිවැරදිම වෙනසක්. ශ්‍රී ලංකාවේ නව අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ, ප්‍රථම වතාවට, විද්‍යාත්මක සාක්ෂි මඟින් ඉල්ලා සිටි දිශාවට ගමන් කරමින් තිබෙනවා — එනම් සියල්ල එකම තීරණාත්මක විභාගයක් මත තීරණය වනවා වෙනුවට, අඛණ්ඩ ඇගයීම් සහ සැබෑ වැටහීමක් කරා යොමුවීමයි. සෙමින් සෙමින්, වඩාත් හොඳ ක්‍රමවේදය පොදු සම්මතය බවට පත්වෙමින් තිබෙනවා.


මෙම වඩාත් හොඳ ක්‍රමවේදය දැනෙන්නේ කෙසේද?


ඉතින් මේ වඩාත් හොඳ ක්‍රමවේදය ඇත්තටම දැනෙන්නේ කොහොමද? ශිෂ්‍යයාට සහ මව්පියන්ට යන දෙපාර්ශවයටම වැදගත් වන්නේ මේ කොටසයි.

  • ශිෂ්‍යයෙකුට, එය අවසානයේදී තමන්ගේ පාලනය තමන් සතු වූවාක් මෙන් දැනෙනවා ඇති. තමන්ට ගැලපෙන වේගයෙන් ඉගෙනීම. ඔබ සූදානම් වීමට පෙර බලහත්කාරයෙන් ඉදිරියට ඇදගෙන යනවා වෙනුවට, ඊළඟ පියවරට යාමට පෙර එක දෙයක් සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රගුණ කිරීම. ඔබේ වැරදීම් අසාර්ථකත්වයන් ලෙස නොව, ඊළඟට යා යුත්තේ කොතැනටද කියා පෙන්වන සිතියමක් ලෙස දැකීම. අවසානයේදී, එය "තමන්ගේම වූ" ඉගෙනීමක් ලෙස දැනෙනු ඇත.

  • මව්පියන් කෙනෙකුට, එය වඩාත් සන්සුන් සහ ආත්ම විශ්වාසයෙන් යුත් දරුවෙකු දෙස බලා සිටීමක් බඳු වනු ඇත. ඊළඟ විභාගය එනතුරු යන්තම් ජීවිතය ගැටගසා ගන්නා දරුවෙකු නොව, සැබවින්ම වර්ධනය වන දරුවෙකු. දක්ෂතාවලින් පිරිපුන් — සහ පාසලෙන් පසුව තමන් මුහුණ දෙන සෑම දෙයකටම එම නිහඬ ආත්ම විශ්වාසය රැගෙන යන දරුවෙකු ඔබ දකිනු ඇත.


ප්‍රශ්නය කවදාවත් ඔබේ දරුවා දක්ෂද නැද්ද යන්න නෙවෙයි


මෙය මා විශ්වාස කරන අනාගතයයි, අප ගොඩනඟමින් සිටින අනාගතයයි. ප්‍රශ්නය කවදාවත් ඔබේ දරුවා දක්ෂද නැද්ද යන්න නෙවෙයි. ලාංකීය දරුවන්ට කිසිදාක දක්ෂතාවයේ අඩුවක් තිබී නැහැ. එකම සැබෑ ප්‍රශ්නය නම්, මිනිස් මනස සැබවින්ම වර්ධනය වන ආකාරයට ගරු කරන, වඩාත්ම සාර්ථක ඉගෙනුම් ක්‍රමවේදය අප අවසානයේ ඔවුන්ට ලබා දෙනවාද යන්නයි. එම ක්‍රමය දැන් පවතිනවා. සවිබල ගැන්වීම අයිතිවාසිකමක් වන අතර අධ්‍යාපනය යනු එයට ඇති මාවතයි යන සරල විශ්වාසය මත පදනම්ව, අප "ඉඩසර" (Idasara) හරහා ක්‍රියාත්මක කරන්නේ එම වෙනසයි. අප 'ඉඩසර ඇකඩමිය' (Idasara Academy) නිර්මාණය කළේ ඒ නිසයි — සක්‍රීය, පෞද්ගලික සහ ප්‍රවීණතාවය මත පදනම් වූ ඉගෙනීම සෑම ශිෂ්‍යයෙකුගේම අතට, ඔබේම භාෂාවෙන්, සාමාන්‍ය උපකාරක පන්ති ගාස්තුවෙන් ඉතා සුළු කොටසකින් ලබා දීමටයි. ඕනෑම ශිෂ්‍යයෙකුට අද සිටම අපගේ සාමාන්‍ය පෙළ (O/L) විද්‍යාව පුස්තකාලය සමඟ නොමිලේ මෙය ආරම්භ කළ හැකියි. ඉගෙනීම යනු කිසිවිටෙකත් ඔබට බලහත්කාරයෙන් කරවන දෙයක් නොවිය යුතුය. එය සැමවිටම ඔබේම විය යුත්තකි. අදම ආරම්භ කරන්න. ඔබේ ඉගෙනීමේ අයිතිය නැවත ලබා ගන්න.


මෙම ලිපියට පාදක වූ සාක්ෂි


  • Freeman et al. (2014), Active Learning Increases Student Performance in Science, Engineering, and Mathematics, PNAS — a meta-analysis of 225 studies. Source for the 50th→68th percentile shift, “1.5× more likely to fail,” and the failure-rate drop from 33.8% to 21.8%. pnas.org/doi/10.1073/pnas.1319030111

  • Tutal & Yazar (2023), K-12 meta-analysis (398 achievement + 88 retention studies) — source for the finding that actively-learned knowledge is retained far better. ERIC EJ1378732

  • John Hattie, Visible Learning (synthesis of 1,200+ meta-analyses) — source for the student’s own belief/expectations being the single strongest influence on achievement (effect size 1.33).


Comments


bottom of page